skip to main |
skip to sidebar
Veel vroeger dan nodig opgestaan en de bus genomen naar de East Midlands Airport want vandaag komt Stijn naar Nottingham!! Om 10.30 kwam hij eindelijk door de poortjes op het vliegveld en hebben we de bus genomen naar het centrum van Nottingham en lekker gegeten en gedronken in de Pit & Pendulum (zie dag 12).
Ik heb iedere dinsdag twee uur vrij tussen mijn colleges in en het is iedere week weer zoeken waar ik heen zal gaan. Ik heb hier nog steeds niet echt een koffiekamer gevonden waar je gewoon rustig kan zitten, want in alle catering dingen op de campus kun je eten kopen en is het heel druk rond deze tijd. Gelukkig is het vandaag mooi weer en kan ik lekker met een broodje buiten zitten op de muur van de Trent building. Hmm, nu ik dit stukje nalees, klink ik eigenlijk wel een beetje als een oud vrouwtje. Nou ja, dan maakt het ook niks meer uit als ik nu ook nog een foto toevoeg van een mooie boom die ik op de campus zag.
Onze kraanvogel collectie groeit. (zie dag 15 ter vergelijking)
Vanochtend vroeg opgestaan om samen met huisgenoot Thomas naar de campus te lopen en daar de bus te nemen naar York! Dit busreisje kostte maar 14 pond en daarvoor kunnen we de hele dag vrij rondlopen in York en doen wat we willen en... het is alleen voor internationale studenten. Hmm, een bus vol internationale studenten die niks te doen hebben en - nog belangrijker - geen kant op kunnen; de perfecte omstandigheden om ze mijn enquête in te laten vullen :D in ruil voor chocola natuurlijk.
Na een reis van ongeveer 2 uur kwamen we aan in York, waar we al snel in een hele stroom toeristen belandden (dat er net vier bussen studenten uit Nottingham aankwamen hielp ook mee), op weg naar de Minster, de kathedraal.
Het was erg druk binnen, dus hebben we eerst alleen beneden rondgekeken en foto's gemaakt.
(Thomas en Thibaut doen alsof ze elkaar iets boeiends aanwijzen)
Daarna gingen Thomas, Thibaut (vriend van hem) en ik de stad in en zouden we later terug komen om de rest van de kathedraal te bekijken. York is echt een superschattig stadje met scheve straatjes en kleine winkeltjes.
Omdat nog niemand van ons fish & chips had gegeten sinds we in Engeland woonden, gingen we ernaar op zoek, wat moeilijker was dan je zou denken. Uiteindelijk vonden we het in een lunchroom, maar het was niet heel erg lekker. Gelukkig was het er verder wel gezellig.
Daarna zijn we naar Clifford's Tower gelopen, een soort fort op een heuvel en ik zou waarschijnlijk moeten weten wat het precies was, maar de heuvel beklimmen was leuker dan de bordjes lezen.
Eenmaal beneden bleek trouwens dat je de heuvel helemaal niet mocht beklimmen en je via de trap moest (daar was blijkbaar ook een bordje voor).
Hier scheidden onze wegen zich omdat ik naar het Viking museum móést en de jongens niet mee wilden. Misschien was het een algemene desinteresse voor Vikingen, misschien waren het de geruchten dat je in een karretje door het museum moest rijden. Waarschijnlijk waren het de als Viking verklede harige mannen voor de ingang van het museum die de jongens deden besluiten ergens anders naartoe te gaan. Meer aangemoedigd dan afgeschrikt door deze ingang-decoratie kocht ik een kaartje en ging in mn eentje naar binnen. Na een paar minuten in de tijdmachine moest ik inderdaad in een karretje stappen en werd ik rondgereden door Jorvik, het York uit de vikingtijd, waar ze alles tot en met de middeleeuwse stank gereconstrueerd hadden. Het was hilarisch, ook het museum gedeelte daarna waar je op knopjes kon drukken om hetzelfde woord in het oud engels en het oud noors te horen. Ik had geen keus en moest natuurlijk wel alle knopjes indrukken (voor research).
Ik ontmoette mijn reisgenoten - die ergens anders naartoe waren gegaan - weer bij de starbucks tegenover het museum om koffie te drinken en daarna naar een boekwinkeltje en terug naar de Minster te gaan. Daar hebben we de ondergrondse gangen bezocht, wat veel boeiender klinkt dan het is, want het was meer museum dan grot. De toren beklimmen was leuker (hoewel het beklimmen van 275 treden op een gegeven moment ook wel saai wordt) vanwege het mooie uitzicht helemaal boven.
Er was nog even tijd voor een laatste boekwinkeltje dat eruit zag als een groot huis met meerdere verdiepingen waarvan alle kleine kamertjes gevuld waren met boeken. Daarna was het snel naar de bus voor de terugreis naar Nottingham.
Voor mijn Research methods college moet ik een enquête maken en die door mensen laten invullen, zodat we daarmee statistiek kunnen oefenen. Mijn vragenlijst onderzoekt hoe internationale studenten denken over Engels leren, hoe gemotiveerd ze zijn en hoeveel zelfvertrouwen ze hebben om een taal te leren (hoera, ik voel me alweer meer een linguist :)). Nadat ik mijn huisgenoten subtiel had gedwongen om de lijst in te vullen, ben ik door de rest van Albion House gelopen, op zoek naar internationale studenten. Om mensen over te halen om mijn vervelende vragenlijstje in te vullen, krijgen ze gratis chocola. Niemand zegt nee.
Ik heb nog lang niet genoeg mensen gevonden voor mijn enquête. Maar ik heb een snood plan...
Het eerste college vandaag ging over de basisbegrippen van phonetics (wat ik in het eerste jaar Engels gehad heb) met de standaard irritante vragen als; what is speech made of? en why do languages change? De docent snapte het zelf soms ook niet, maar volgens mij maakte niemand dat echt wat uit, omdat ze toch allemaal geïnteresseerd zijn in literatuur in plaats van taalkunde (ik mis Leiden!).
Daarna gingen we snel ergens lunchen omdat we om 1 uur de gratis hopper bus moesten nemen naar King's Meadow, een mini-campus ver weg, waar de manuscripten wonen. Ze hadden middeleeuwse manuscripten voor ons laten komen en klaargelegd op kussentjes. Het was een heel gedoe geweest want de beheerders lenen niet zomaar manuscripten uit omdat ze nogal bang zijn dat ze wat overkomt als mensen ze aanraken of ernaar kijken. Ze waren ook wel heel erg mooi en het was erg spannend om ze te zien en aan te raken (ik weet het, ik ben een nerd). Het is extra bijzonder omdat je deze dingen echt alleen hier in Nottingham kunt zien.
Op weg naar huis liep ik samen met twee meisjes die hier bezig zijn met hun onderzoek. Zij legden me uit dat een 'research master' hier heel anders is dan in Nederland. Het houdt hier in dat je een project begint voor een of twee jaar, waarvoor je een paper moet schrijven. Als dat wordt goedgekeurd (wat meestal wel zo is), veranderen ze je research master in een PhD, wat dus betekent dat je nog een paar jaar verder kan met je onderzoek. Als je onderzoek niet goed genoeg is, wordt het stopgezet en krijg je de titel 'research master' als een soort van troostprijs. Ze legden me uit dat mijn Nederlandse research master, die dus heel anders is omdat het een opleiding op zichzelf is, beter een twee-jarige master genoemd kan worden om verwarring te voorkomen. Ik vind het trouwens wel heel raar dat een van die meisjes haar twee-jarig onderzoek doet over Beowulf en alle vertalingen die daar ooit van gemaakt zijn, maar zelf geen Oud-Engels kan lezen en daarom als 'sit-in' in mijn beginnersklasje zit.
De colleges vallen me tot nu toe een beetje tegen. De vakken zelf en de docenten zijn erg leuk, maar ik had niet verwacht dat de meeste colleges gegeven worden voor beginners. Het lijkt wel alsof mensen die hier een bachelor Engels gedaan hebben veel minder hoefden te doen dan ik in Leiden; terwijl ik phonetics moest leren om Engels te leren spreken, hebben zij geen phonetics gehad omdat iedereen hier natuurlijk al Engels kon. Ze hebben tijdens de bachelor wel cursussen Oud-Engels gehad, maar blijkbaar vooral in vertaling. Het Oud-Engels huiswerk voor deze week was dan ook een gedichtje van 5 regels lang, oftewel één zin, waar we eindeloos over hebben moeten praten omdat ze hier nogal van het literaire gedoe zijn in plaats van de taalkunde. Ik kan er natuurlijk nog niet teveel over zeggen omdat het pas week 2 is, maar ik hoop dat het wel wat boeiender wordt dan dit. Het huiswerk voor volgende week is een lang Oud-Engels gedicht. In vertaling...
Vandaag geen college, maar toch even naar de campus gelopen om een boek en professor te zoeken (boek gevonden, professor is kwijt). Het was zulk lekker weer dat ik de hele middag op het gras heb gezeten en gelezen.
De mensen van Albion House hadden voor vandaag om 13.00 een gratis barbecue georganiseerd voor iedereen die hier woont. Omdat ik vandaag voor het eerst deze week lekker kon uitslapen had ik de wekker niet gezet en werd ik pas om 12.30 wakker (oeps), zodat ik lekker kon ontbijten met hamburgers en worstjes :) Voor mijn ontbijt hadden ze ook aan bier en wijn en champagne (?) gedacht. Het was gezellig en het eten was heel lekker, maar het waaide alleen zo hard dat hele schalen sla door de lucht vlogen en op het gras belandden. Gelukkig eten studenten toch geen sla. Omdat het zo erg waaide en het koud was, hebben we het na een tijdje opgegeven en zijn we koffie gaan drinken bij The Bean achter de Sainsbury's, terwijl de rest gewoon bleef zitten en zelfs pogingen deed om buiten domino en jenga spellen op te zetten.
Eenmaal thuis heeft Alfred me geleerd hoe je kraanvogels moet vouwen. Zie hier het resultaat.
Vandaag het eerste Viking-college, het enige college waarbij ik met heel veel mensen in een grote collegezaal zit voor lectures. Voelde me aan het eind helemaal ondergesnotterd omdat iedereen de hele tijd aan het hoesten en niezen was (fresher's flu, het bestaat! kijk maar op Wikipedia). Maar het is een leuk college. Officieel ben ik maar een 'sit-in' en mag ik dus gratis naar alle lectures gaan waar ik heen wil zonder er huiswerk of tentamens voor te maken omdat ik in het groepje Oud-Noors zit van dezelfde docent. Niet dat het zoveel werk is; de powerpoint presentaties van de lecture staan ook op internet samen met een samenvatting van de lecture gemaakt door de docent zelf. Je kan bijna net zo goed thuisblijven.
Verder een tshirt gekocht van de University of Nottingham. Ik moet er toch maar een keer ook een van Leiden kopen...
Er zijn overal eekhoorns.
De eerste keer op de campus zag ik er een, in de bieb zag ik er een (nee niet in de bieb zelf maar vanuit het raam), gisteren zag ik er twee op de parkeerplaats achter mijn huis en vandaag zag ik er een toen ik naast het meer op een bankje zat. Ze zijn erg leuk en de eerste paar keer heb ik ze ook enthousiast aan iedereen aangewezen, maar als je ermee overspoeld wordt verliezen ze hun schattigheid snel, totdat het gewoon irritant is als er wéér eentje boven je hoofd op een tak staat te springen.
Vandaag colleges over Oud-Engels en Medieval research met drie andere meisjes. Echt leuk om met andere mensen te praten die ook van dit soort nerdy dingen houden en niet zo kinderachtig zijn als de undergrads. De Nottinghamse intolerantie voor undergrads is zoals je ziet al op mij overgeslagen. Maar ik ben er vandaag ook achter gekomen waarom ze zo denken, want het blijkt dus dat de bachelor studenten hier ook echt niks hoeven te doen omdat de cijfers van het eerste jaar niet meetellen. Dus terwijl je in Nederland hard moet werken om bsa en propedeuse te halen, hoef je hier alleen maar te zorgen dat je over gaat. Tenminste, dit is wat ik er tot nu toe over heb gehoord van andere postgrads die terugdenken aan de goeie ouwe tijd.
's Avonds was er een social voor mensen van de Medieval department en voor gratis drank en eten kan ik me best even voordoen als medievalist ("blah blah... Old English ...blah... manuscripts blah..."). Ik werd daar nog voorgesteld aan een ander Nederlands meisje dat daar was voor haar onderzoek en mij vertelde dat ze hier gewoon over de rotondes fietst tussen de auto's en dat mensen hun ogen uitkijken als ze bij haar vriend achterop de fiets gaat. En er was heel veel eten en er waren weinig mensen dus aan het eind kregen we allemaal een hele tray met sandwiches en gebakken garnalen en kip mee die ik helemaal naar Beeston heb gedragen. Eenmaal thuis veranderde wat we eerst 'restjes van de social' noemden plotseling in 'gratis avondeten voor mij en huisgenoot'.
(Free food)
De mensen van de Rocksoc hadden voor vandaag een city tour van Nottingham georganiseerd en omdat ik vandaag vrij was, ben ik om 1 uur naar het ontmoetingspunt op de campus gegaan om mee te lopen. Eenmaal aangekomen bleek dat er in plaats van de 30 mensen vorig jaar nu maar 5 mensen op waren komen dagen voor de city tour, waarvan 3 nieuwe leden en 2 mensen van de organisatie zelf. Maar goed, we gingen toch de stad in, waar we nog twee andere oude leden vonden die meeliepen.
Het voelde de hele tijd zo ongemakkelijk, omdat de oude leden vooral met elkaar praatten over dingen die alleen zij wisten en het net was alsof ik op de een of andere manier in het vriendengroepje van iemand anders was beland. Een jongen die de city tour had georganiseerd was wel heel aardig maar had niet veel tijd om te praten. De andere nieuwelingen waren een jongen, die best wel aardig was maar niet kon geloven dat je in Nederland kan wonen zonder ooit wiet te roken, en een meisje dat constant aandacht liep te vragen door overal doorheen te gillen en ons te vertellen hoe dronken ze wel niet was geweest de avond daarvoor. Ze heeft de hele middag niet tegen me gepraat, waarschijnlijk gedeeltelijk uit angst dat ik terug zou praten en mensen naar mij zouden luisteren in plaats van naar haar, en gedeeltelijk omdat het praten met iemand anders inhoudt dat je zelf soms even je mond moet houden, wat voor haar duidelijk geen optie was.
Toch had ik geen spijt dat ik was meegegaan, want ze lieten ons leuke plekken zien in het centrum, bijvoorbeeld waar je het beste cd's en kleding kon kopen. En ze namen ons mee naar Pit & Pendulum, een pub (/kerker) in gothic stijl waar de wc's verstopt zitten achter een muur van boeken. (deze foto's heb ik niet zelf gemaakt maar op internet gevonden)
En ze hebben ons Nottingham Castle laten zien en de bijbehorende pub 'Ye Olde Trip to Jerusalem' (klik hier), de oudste inn van Nottingham (zeggen ze zelf), waar de kamers eruit zien als grotten.
Ook al wensde ik dat ik al deze dingen met mijn eigen vrienden kon doen in plaats van met deze rare mensen, het was niet helemaal zinloos want nu weet ik in ieder geval waar de leuke plekken zijn en kan ik Stijn ernaartoe sleuren als hij naar Nottingham komt. Op het laatst gingen we nog wat drinken in Ye Olde Salutation Inn, waar de barvrouw naar mijn ID-kaart vroeg toen ik een cider bestelde (excuse me?) en als ik het me niet verbeeld heb keek ze een beetje geschokt toen ze mn leeftijd las. Ik realiseerde me dat ik nog de oudste van het hele Rocksoc groepje was ook (waarvan overigens niemand naar zn ID werd gevraagd) en vond het al meteen minder slecht van mezelf dat ik geen plannen maakte om vaker met deze mensen op stap te gaan. In tegenstelling tot dat rare meisje (van 18 dus) vind ik dat ik mezelf niet hoef te bewijzen zodat mensen van 19 mij gaaf vinden, want waar hebben we het eigenlijk over.
Zodra ik mn cider ophad en we weer buiten stonden (note to self: bestel geen hele pint meer maar een half-pint want dit is al de zoveelste keer dat ik vergeet hoe groot een pint is) heb ik ze ook netjes bedankt voor alles en ze daarna subtiel gedumpt zodat ik nog even lekker in mn eentje in de stad kon winkelen. Ik ging op zoek naar lepels want omdat iedereen te lui is om bestek te kopen, hebben we momenteel in het hele huis namelijk alleen vorken en 1 lepel voor 7 mensen. Er valt op zich wel mee te leven, maar toen ik Sylvain yoghurt zag eten met een vork omdat De Lepel bezet was, besloot ik dat het tijd werd om er iets aan te doen. In de stad kwam ik huisgenote Katja tegen (het is ook net een dorp) en we gingen op zoek naar lepels in Poundland, jaja; Euroland maar dan met ponden. Eenmaal thuis kwamen we erachter dat we nu ineens een overschot aan bestek hadden omdat Alfred ook een hele set had gekocht, wat we eigenlijk wel hadden kunnen weten, omdat hij ook getuige was geweest van het tragische yoghurt incident.
Vandaag eindelijk mijn eerste colleges en we hadden een klassiek IT Crowd moment (klik hier) toen we met 22 taalkundigen in de computerzaal zaten voor een cursus SPSS maar we niks konden doen omdat de computers het niet deden. De docent had IT gebeld, maar er kon niemand komen, dus toen er toevallig iemand van IT door onze zaal liep waren we erg blij. Onze blijdschap maakte echter al snel plaats voor diepe schaamte toen bleek dat we gewoon op de aan-knop op de zijkant moesten drukken om de computers aan te zetten... (Het klinkt bijna als een slechte grap; hoeveel taalkundigen heb je nodig om een computer aan te zetten? ...22 en één iemand van IT...)
Ik kook hier niet zoveel want ik hoef alleen maar voor mezelf te koken en eet wanneer ik trek heb, dus ik heb de laatste week best veel vage kant-en-klaar dingen bij de Sainsbury’s gehaald. Wanneer ik in Nederland kant-en-klaar eten koop, is het bijna altijd de boerenkoolstamppot met worst van de AH. Met als gevolg dat ik nu dus al de hele week eigenlijk trek heb in boerenkoolstamppot, maar... ze hebben het hier niet. Blijkt dus weer zoiets te zijn waarvan ik er nu pas achter kom dat het typisch Nederlands is, omdat ik er verder nooit zo over nagedacht had. Vandaag had ik zin om te koken en ging dus boerenkoolstamppot maken. Het probleem was alleen dat ik pas toen ik in de winkel stond erachter kwam dat ik eigenlijk niet weet wat boerenkool in het Engels is. Er lagen meerdere vage groenten die het allemaal konden zijn, maar uiteindelijk ben ik voor de ‘kale’ gegaan omdat dat er het meest op leek, en nu volgt het dieptepunt van de dag; ik heb op wikipedia op moeten zoeken wat het nou eigenlijk was dat ik net in de pan had gegooid. (klik hier voor 'kale') Mijn huisgenoten lachten me natuurlijk uit, maar het lachen verging hen snel toen de boerenkoollucht opsteeg en de hele keuken vulde. Maar het was pas toen ik de aardappelen gewelddadig begon te stampen met een houten spatel - bij gebrek aan stamper - en er een plons melk aan toevoegde, dat mijn Franse huisgenoot zich (waarschijnlijk uit afschuw voor deze Nederlandse prut) snel uit de voeten maakte.
Daarna even snel wat gegeten bij Wimpy waar onze bestelling met dezelfde zorgvuldigheid werd opgenomen als waarmee ze de naam voor hun restaurant hebben uitgekozen. Het was eigenlijk wel bijzonder, van de 4 dingen die we kregen was er 1 die we daadwerkelijk besteld hadden. Serveerster had òf een slechte dag òf gewoon een rijke fantasie...
Fascinerende terugreis door het centrum dat bezaaid was door studenten die allemaal naar verschillende themafeestjes leken te gaan en verkleed waren in toga's, superman kostuums, of roze tutu's (die laatste waren trouwens jongens).
