Blogpost voor Lienie in Snotingaham geschreven door Stijn

Beter laat dan nooit, ey? Wat hou ik toch van die uitdrukking, hij is zo enorm op mij van toepassing. Ooit was dus het idee dat ik, omdat ik toch een aantal dagen bij Eline in Nottingham heb vertoefd, op haar blog dan ook een paar regels zou schrijven over mijn ervaringen daar. Dus, beter laat dan nooit, hier komt ie dan. In het Nederlands nota bene. Dat is trouwens wel even wennen, dus mocht dat niet helemaal goed gaan, het spijt me (kben wel een groot fan van anglicismes).

Op zaterdag 17 oktober, verliet ik ‘s ochtends Leiden om op Schiphol een vliegtuig naar het vliegveld in East Midlands te nemen. Mag wel even bij gezegd worden dat het asociaal vroeg was, zeker omdat ik de dag van te voren erg laat pas thuis was gekomen na drie dagen Duitsland, op excursie met mn Master studiegenoten. Hoe dan ook, na wat gereis, veel gedoe, en nog meer gewacht, kon ik dan eindelijk het vliegtuig betreden. Toevallig was het hetzelfde vliegtuig waar ik vier weken daarvoor Eline op gezet had, op dezelfde dag van de week, dezelfde tijd.

De vliegreis, en dit heb ik sindsdien wel vaker gezegd sinds die dag, was het engste en meest wonderbaarlijke wat ik ooit gedaan heb. Sinds het de eerste keer was dat ik vloog was ik verschrikkelijk zenuwachtig. Dit soort dingen, dingen die snel gaan en door mensen gemaakt zijn, zijn ook niks voor mij (celeritasfobie, of tahititafobie, wat je wil). Die dingen kunnen uit elkaar vallen, he? En dat bedenk ik me dan, twintig keer per minuut. Je wil niet weten hoeveel scenes uit films waar vliegtuigen crashen er door mijn hoofd gingen. Mijn favoriet was het vierde verhaal uit Twilight Zone: the Movie (1983), een film die ik gezien heb toen ik, och, 10 was en waarvan ik niet wist dat ik me het allemaal nog kon herinneren.

Nou kon ik me, ook uit films, in ieder geval herinneren dat de vleugels zo horen te flapperen, anders zouden ze breken. Maar toch, vooral het opstijgen en het ‘banking’ (wat dat ook in het Nederlands mag zijn) waren behoorlijk spannend. Het neerstor….oh ik bedoel het landen vond ik minder spannend dan verwacht, ondanks dat het irritante kind dat naast me zat in mijn en zijn moeders oren bleef schreeuwen: “Aargh, we storten neer, we storten neeeer!!!” Lil’ bastard….

Eline was me aan het opwachten in de aankomsthal van het vliegtuig en ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat, na vier weken alleen wonen, haar weer zien echt heel erg fijn was. Kschrijf dit drie uur voordat ze land op Schiphol en ik haar na acht weken weer zie en ik kan me amper voorstellen hoe ongelofelijk gelukkig ik zal zijn als ik haar weer zie. In ieder geval, na een lange busreis naar Nottingham was het eerste wat we gingen doen zuipen in een pub. Een ongelofelijk gave pub (The Pit and the Pendulum, naar een kort verhaal van Edgar Allen Poe. Allemaal heel ‘Gothic’ dus, maar dan gaaf) weliswaar, maar tvoelde toch een beetje vreemd om zo vroeg al bier te gaan drinken (nou ja, cider, maar das ook alcohol :-) ) Ach, ‘when in Rome….’, toch?

Na veel gepraat te hebben zijn we naar Beeston gegaan waar haar kamer is. Die was best schattig, en groter dan ik verwacht had. De keuken was ook schoner dan verwacht, al plakte mn sokken constant aan de vloer. Ik heb gedurende mijn verblijf niet heel veel van haar huisgenoten meegemaakt, maar ik heb de meeste wel ontmoet en ze leken me allemaal aardig. Slipak vertrouw ik nog steeds niet helemaal hoor, die is veel te aardig voor Eline.

Om nou per uur uit te gaan leggen wat we gedaan hebben lijkt me een beetje saai. Jullie hebben geen zin om dat te lezen, en ik heb al helemaal geen zin om dat allemaal te typen. Dit komt ook omdat we, goed bekeken, niet heel veel gedaan hebben. Na een aantal weken van alleen wonen, wat voor twee mensen die in de zeven jaar dat ze nu bij elkaar zijn daarvoor nog niet langer dan 5 dagen achter elkaar gescheiden zijn geweest, was het voor ons allebei al prima om gewoon een paar dagen films te kijken, samen te eten, een beetje rond te lopen en wat te winkelen.

Ik bedoel natuurlijk; echt achterlijk veel te winkelen. Nottingham is een enorme nerd-stad (echt maar een paar dagen nadat ik weg ging was er door de hele stad een grote gamebeurs, grrr) dus ik Eline lekker mee gesleept naar winkels voor games, films, strips en andere nerd-spulletjes (zie hier voor een behoorlijk uitgebreide tekening voor wat er in mijn hoofd om gaat). Mijn tas, toen ik wegging, was ook helemaal vol met graphic novels, dvd’s, games en boeken. Twas erg fijn om ze eens een keer, int Engels, gewoon uit een winkel te halen, in plaats van op Play.com te bestellen en dan een week te moeten wachten.

Ook heb ik haar universiteit, de campus en de bibliotheek gezien. Dat was natuurlijk wel even moeilijk, want Engeland (en Amerika, en andere landen) hebben dat veel beter voor elkaar, wat betreft ruimte besteding van universiteitsgebouwen. T leek heel even alsof ik op Capitol Hill aan het rondlopen was. Beetje oneerlijk dus, als je bedenkt dat de universiteitsbibliotheek en het lipsius gebouw in Leiden twee van de lelijkste gebouwen zijn die ik gezien heb, en ik ben in Rotterdam geweest :-) We hebben ook ondergrondse grotten bezocht. Dat was leuk, spannend en interessant, al had ik wat moeite met het bandje dat we mee moesten nemen en de vrouwenstem die daarop stond.

Ik sla wat over en ga door naar het eind. 21 oktober, een woensdag, stapte ik weer op het vliegtuig naar Nederland. Dat was een heel wat saaiere aangelegenheid, omdat het nu bekend was, en de wolken niet te zien waren door al het grijs voor de ramen (dat waren ook wolken, snap ik wel, maar toch, minder mooi). Wel kon ik, omdat het vliegtuig heel leeg was, ergens zitten met meer beenruimte (wat erg fijn is voor mij, kvoelde me net een sardientje). Kzei, toen me gevraagd werd of i dat wilde, dus ook snel ja. Te snel, bleek, want meer beenruimte betekent in de vliegwereld ook meer verantwoordelijkheid (vertrouw kleine mensen dus nooit met je leven, lijkt het te zeggen). Ik werd naast de nooduitgang gezet en ik moest een lijstje bekijken waarop stond wat ik, IK! allemaal moest doen als het vliegtuig zou neerstorten. Aaaaah!!! Er gebeurde niks natuurlijk, maar toch…

Dat was het dan, in ieder geval de belangrijkste puntjes. Hopelijk laat Eline me nu met rust en hoef ik heel lang niets meer te typen (int Nederlands dan, he). Ik heb het erg naar mn zin gehad in Nottingham. Engeland in het algemeen word steeds makkelijker om er gewoon te zijn, te wonen. Kben blij dat Eline zo terugkomt, en ik heb ook best zin om er eind januari weer even terug te keren.

Stijn W.

Oh, en deze man deelt mijn mening over vliegtuigen. Het hele filmpje is best grappig, maar vanaf ongeveer 2.00 praat hij over vliegtuigen, en vooral 3.23 is een goede representatie van wat ik deed toen ik voor het eerst vloog: klik hier.

Dag 88 Dinsdag 15 dec

Dag 87 Maandag 14 dec

Morgen om 16.00 vertrekt mijn vliegtuig vanaf de East Midlands Airport en ga ik lekker voor drie weken naar huis, waarna ik op 5 januari weer terug naar Nottingham kom om mijn tentamens te maken en essays in te leveren. Ik nam vandaag voorlopig voor het laatst de paarse Indigo bus naar het centrum, eigenlijk allemaal zonder er echt bij na te denken, want het is hier nu zo normaal geworden dat het straks waarschijnlijk juist vreemd zal zijn om terug in Nederland te zijn. Het is niet dat ik het hier niet meer leuk vind na drie maanden, het voelt ok om hier te wonen, maar ik ben erg blij dat ik weer even terugga en iedereen weer kan zien. Achteraf gezien is het allemaal snel voorbij gegaan, maar omdat ik weet hoeveel dingen ik hier heb meegemaakt en hoe langzaam de tijd soms leek te gaan, voelt het nu al echt goed dat ik dit gedaan heb, ook al is het nog niet helemaal voorbij.

Dag 85 Zaterdag 12 dec

Thomas heeft hier een auto en om half negen zaten we er allemaal in (behalve Katja die niet mee kon) op weg naar Liverpool. Ongeveer 2,5 uur later kwamen we daar aan en omdat we niet echt plannen hadden maar gewoon de stad eens wilden zien, zijn we rond gaan lopen en kwamen we bij grote gebouwen en de haven waar Liverpool blijkbaar beroemd om is.

Er stonden grote pinguins overal verspreid door de hele binnenstad die allemaal verschillend waren.

Het gebouw met de rare vorm naast het water is het museum 'Story of the Beatles' waar ik kort in ben geweest maar ik heb niet de tour gedaan want zo'n fan ben ik ook weer niet... De inspiratie voor het design van dit plein was vast 'beton en water'.

Albert Dock, een verzameling gebouwen met het Tate museum en het maritiem museum erin en een 'yellow duck marine' ervoor, een boot-auto die echt het water inging.

Het centrum van Liverpool met een enorm blauw ijspaleis voor kindjes (jammer genoeg). Geinspireerd op...beton en water?

Een heel atelier vol enge apen! Als je goed kijkt, kun je de Beatles apen helemaal achterin zien.

Normale saaie kerk...

...bleek toen we eromheen liepen een lege kerk zonder dak en inhoud te zijn! Hij is eigenlijk leuker zo. Blijkt gebombardeerd te zijn door de Duitsers, wat waarschijnlijk ook de reden is waarom de rest hier nu gemaakt is van beton en water.

Na burrito's eten, rondlopen, koffie drinken en boeken kijken, gingen we terug op weg naar de auto en zagen we toen ineens een enorm gebouw in de verte dat we blijkbaar helemaal hadden gemist.
Na een relaxt dagje zijn we weer terug naar Nottingham gereden en hebben onderweg wat gegeten bij de mac, waar de Britse big macs volgens sommigen beter little macs kunnen heten.

Dag 83 Donderdag 10 dec

Ik heb vanmiddag de allerlaatste colleges in Nottingham gehad. Omdat we bij het laatste college maar met twee studenten waren, nam onze docente ons mee naar het cafeetje in het Trent gebouw om koffie voor ons te halen en daarna buiten op het terras te zitten en het college te bespreken. Het was lekker warm en mooi weer en we hadden een mooi uitzicht vanaf het terras, dus het was erg leuk om de colleges hier zo af te sluiten.
Thuis hadden we een weegschaal te leen dus kon ik alvast 'oefenen' met het inpakken van mijn koffer voordat ik dinsdag wegga, want hij mag niet zwaarder zijn dan 18 kilo. Na de eerste poging was hij al 20 kilo. Maar voordat iedereen denkt dat het door al mijn schoenen komt; hij zit vooral vol met dingen voor andere mensen, waaronder nerdspullen van een zeker persoon die ik niet bij naam zal noemen (niet omdat het anders te beschamend is voor hem, maar meer omdat het onnodig is omdat iedereen toch wel weet wie hij is). Ik moet gewoon de helft van mijn kleren, boeken en tijdschriften hier laten en die in januari pas meenemen, als ik echt wegga na de tentamens.

Dag 82 Woensdag 9 dec

Miscommunicatie vanmiddag toen ik Thomas beloofde 's avonds mee te gaan eten omdat ik dacht dat we met Katja en nog een paar anderen ergens in Beeston zouden gaan. Maar toen bleek dat het alleen Thomas en ik en drie jongens van Albion House (die ik niet ken) waren en dat we naar het centrum van Nottingham gingen, was het al te laat om nee te zeggen. In de stad kwamen we nog een groep internationale studenten tegen, waarvan ik alleen Thibaut kende, die ook mee wilden en ineens was onze groep te groot geworden en was er nergens plek om met zn allen te gaan eten. Nottingham was wel mooi versierd en er staat nu een kerstmarkt dus zo erg was het niet om buiten te zijn.
Na het rondlopen van de ene kant naar de andere kant van het centrum op zoek naar een restaurant, raakten we de jongens kwijt (waar iedereen inclusief die jongens zelf eigenlijk wel blij mee was) en zijn we met de groep internationale mensen wat gaan eten bij Wagamama. Daarna moest iedereen weg en gingen Thomas en ik nog naar een pub voor een pint en om te bespreken wat een rare avond we hadden gehad met al die vreemde mensen.

Dag 81 Dinsdag 8 dec

Ik weet niet of ik dit al eens verteld heb, maar iedere dinsdag komt er een schoonmaakster van Albion House die onze keuken en wc's en badkamers doet. En hoewel we allemaal erg blij zijn dat we dat zelf niet hoeven te doen, vindt iedereen het altijd ongemakkelijk om in de keuken te zijn als zij er is. En ik ben natuurlijk wel dankbaar, maar toen ik schoonmaakte kon ik het veel sneller en netter :P Ik was van plan om vanochtend snel een ei te maken en wat afwas weg te werken voordat ze zou komen, maar toen ik om 9.15 in de keuken kwam, was ze er al veel vroeger dan normaal en ben ik maar gewoon weggegaan zodat ze in ieder geval niet tegen mij kon zeuren over de afwas. In het gebouw waar mn college was heb ik een Cornish pasty gehaald omdat ik dat nog niet gegeten had hier maar het was vies... Omdat het vandaag het laatste college was van het Statistics vak, gingen we een quiz doen waarbij je in groepjes fouten moest aanwijzen in een voorbeeld-essay en omdat mijn groepje gewonnen had kregen we chocola, dus had ik toch nog iets lekkers als ontbijt.

Na het laatste Oud Noors college ben ik nog wat gaan drinken met mijn mede-vikingen (mocha met slagroom en marshmallows, niet erg viking-achtig maar ja) en 's avonds heb ik samen met huisgenoten gekookt. Omdat Alfred de boodschappen had gedaan hadden we meer drank dan eten, maar het was wel lekker.

Alfred, Sylvain, Stefan, ik, Thomas en Katja

Dag 78 Zaterdag 5 dec

Er werd vandaag voor iedereen in Albion House een gratis busreisje georganiseerd naar de grootste kerstmarkt van Engeland in Lincoln. Ik was eerst wel van plan om te gaan, maar toen bleek dat niemand anders die ik ken uit het huis zou gaan en dat je daar van 2 uur 's middags tot 10 uur 's avonds buiten rond moest lopen omdat de bus ons dan pas weer op zou komen halen, ben ik thuis gebleven en besloten Alfred, Sylvain en ik de keuken te versieren met kerstspullen (en mooier te maken dan die van de onderburen).

Onze voordeur is nu verpakt in kadopapier.Bij gebrek aan boom, een kerstplant met daarbovenop een baby-kraanvogel in schutkleur van kerstpapier en wodka-chocolaatjes eronder.

Maar het allertrotst zijn we op onze zelf-uitgeknipte kerststal compleet met herberg, engel, drie wijzen met kadootjes, Maria in een Victoriaanse jurk, drie herders en een schaap met twee poten. Het resultaat: nou niet bepaald mooier dan dat van de buren, maar in ieder geval wel origineler en ook al kan niemand hem zien vanaf beneden, wij hebben tenminste een kerststal.

Dag 77 Vrijdag 4 dec

Vandaag is de laatste Viking lecture, want volgende week gaat het alleen maar over hoe je het tentamen moet halen en dat is vrij nutteloos aangezien ik het tentamen niet ga maken (het wordt gegeven op bachelor niveau en zou dus niet meetellen voor mijn master). De lecture werd gegeven door James Graham-Campbell die blijkbaar nogal beroemd is in de Viking-wereld want mijn Oud Noors klasgenoten kwamen ook ineens allemaal opdagen. Wel leuk om eens bij mensen te zitten die het ook wat kan schelen, in plaats van die rare undergrads die alleen maar zitten te smsen, slapen of Erasmus studenten die achter me in het spaans zitten te kletsen. Ik heb de irritatie aan undergrads die hier overal hangt inmiddels wel overgenomen, niet alleen van de andere masterstudenten, maar ook van de docenten. Iedere keer als een docent een boek niet kan vinden in de bieb "zal een onwetende undergrad het wel weer meegenomen hebben" en prof Marsden vroeg ons laatst of wij soms wisten waarom er altijd zo'n rare lucht in zn kantoor hangt nadat een groepje undergrads is langsgeweest en begon vervolgens te filosoferen over een verband met hun gewoonte om altijd en overal kleine zakjes chips te eten.

Maar goed, op weg naar de collegezaal vol chips-etende undergrads kwam ik op de campus langs het pad dat naar de Millennium Garden leidt, een soort geheime verstopte tuin die ooit is aangelegd voor mensen die weg willen van de drukte op de campus en rustig in een tuin willen zitten. Omdat deze beschrijving behalve op oude mensjes ook op mij van toepassing is en het lekker weer was, ben ik het pad gevolgd naar de tuin.
Het was er inderdaad mooi, maar ook weer niet zo fascinerend dat ik er wilde blijven, dus heb ik een Vanilla Latte gehaald bij de bieb en ben ik Oud Noors gaan vertalen voordat de lecture begon. De lecturer was een leuke aardige man en het ging vooral over Viking-graven en andere archeologische dingen die hij had opgegraven. Op de terugweg naar Beeston liep ik samen met de klasgenoot uit Manchester, die ik inmiddels ondanks zn accent redelijk goed kan verstaan, zolang er niet al te veel achtergrondgeluid van auto's is tenminste.

Dag 76 Donderdag 3 dec

Vandaag vond ik dit in de Sainsbury's:
Ik weet niet of het te zien is, maar dit is een British brussels sprouts tree, waar je de spruiten dus zelf vanaf moet plukken. Geen idee of dit een Brits ding is of dat ik dit gewoon nog nooit gezien had omdat ik te weinig van spruiten af weet. Een boompje was maar 1 pond, maar ik heb het toch maar niet gekocht want het zag er nogal uit als gedoe. Een foto maken in de Sainsbury's was raar maar wel makkelijker.

Intussen laten onze onderburen met hun versierde keukenramen onze flat er maar zielig uitzien!

Dag 75 Woensdag 2 dec

Vandaag weer Oud Engels gehad en ik heb zowaar ongemerkt vijf minuten over een gedicht van vijf regels weten te praten tijdens college, het valt dus blijkbaar wel mee. Ik had het liever over het verdwijnen en verzwakken van de naamvalsuitgangen in sommige woorden gehad, maar dit is toch vooruitgang voor iemand die literatuur gesprekken zinloos vindt (ook al is het de een na laatste week). Daarna even naar het centrum gegaan dat nu helemaal versierd is in kerstsfeer met ijsbaan en al, om nog wat leuke dingetjes te kopen voor thuis straks, want ik ben hier nog maar twee weken.
Nu het steeds dichterbij komt, ben ik me er wel meer bewust van hoe bijzonder het is dat ik deze kans heb gekregen om hier te studeren en te wonen. Als je hier woont en alles 'gewoon' is geworden, sta je daar niet zo vaak meer bij stil.

Ik vond vandaag nog een lijstje op internet, gemaakt door verschillende mensen die in de UK hebben gestudeerd en ik heb de leukste hieronder neergezet.

You know you have been studying abroad in the UK for a while when...

2. You have tried the symbol of British food, a breaded piece of fish with fries which they call "fish & chips".
3. You see semi-naked girls in the streets and boys wearing t-shirts with temperatures below zero.
6. You wake up every morning knowing that it's quite unlikely that you're going to see the sun.
10. You see people drunk in the streets at 8pm.
15. You've said "cheers mate" more than twice.
17. You realise the most important religion is not Christianity but Rugby.
19. You wonder why the concept of "proper curtains" hasn't arrived to this country yet.
20. You hear and say "sorry" at least 10 times a day.
22. After a failed conversation with someone in the street you wonder whether he/she was speaking Scottish, Gaelic, Welsh, Cornish, Irish or English.
24. You have struggled trying to convert from Farenhait to Celcius, from Miles to Kilometers and from Pounds to Euros, but you know a pint is 0.56 litres.
25. You have been driving on the wrong side of the road.
28. You see 3 kebab shops and 2 indian restaurants in every street.
30. You've had a burger, chips and beans on the same plate.
31. You've thought more than ten times that the car you have just seen was driven by nobody.
36. You think you're going to visit a palace, a castle or a chapel and you only see a few old stones.
39. You realise that any kind of food can be eaten with anything else, no matter how weird the combination is.
41. In case you need to get your hands clean, you realise that you only have two options: boil your hands in water near to 90º or see how they become two ice-cubes.
47. You see potatoes everywhere, in all different forms and shapes, i.e. boiled potatoes, jacket potatoes, mashed potatoes, chips, crisps, etc.
53. You realise that being served alcohol in an academic seminar is completely normal.
54. You learn that 4 cups of tea per day is good for you.
62. You find yourself discussing what make of baked beans is the best...and it doesn't scare you.
64. You find out that "hello/hey, how are you?" is replaced by "you alright?"
68. You've bought something at Argos.
69. You think it's normal to sleep on a mattress which was considered old-fashioned crap in Europe 30 years ago.
75. You feel like a nun when you wear trousers or skirt longer than your knees when you go out.
77. You discover that a simple train ticket can vary from a price of £8 to £30 for the same train, time, date and journey.
78. You realise that you have never seen an English Restaurant.
79. You move into a house and realise that you can't open the windows.
81. You realise that British people are queuing politely everywhere except at the bar counter
82. You start celebrating Christmas Time right after Halloween.
86. You realise that you can get decent (dark, rye, healthy) bread in every European country except for the UK...and no, toast is not considered a proper kind of bread.
87. You are no longer suprised to see fans and radiators on at the same time.
88. You are annoyed by the sockets.
89. You realise that every product you buy "may contain traces of nuts".
91. You are addressed as "darling, sweetheart, love, ...." (and 'duck' in Nottingham) and all other versions of nicknames in that genre you normally only call your wife/lover by the staff in supermarkets, pubs and restaurants.
95. You talk about the weather all the time.
97. You have asked to borrow ten "quid" instead of ten pounds from someone.
99. You have to pull a string to switch on the light or get the water from the shower.
102. You have to mind the gap between the train and the platform.
103. Every door is a "fire door" that you have to "keep shut".

Dag 71 Zaterdag 28 nov

DJ, onze Albion House tutor die zich af en toe ook gedraagt als collectieve huisvader, had voor vanavond geregeld dat we gratis met een dubbeldekker vanaf Albion House naar het National Ice Centre in Nottingham konden gaan om te schaatsen, allemaal uit het Albion budget. Schaatsen hier is altijd 's avonds en de ijsbaan was verlicht met discolampen en een discobol en Trent FM stond hard aan, de zender die niet meer dan tien verschillende nummers draait op een dag, waarvan vier van Lady Gaga, allemaal erg hip dus. Het schaatsen zelf was erg leuk en ik was blij om te merken dat ik het nog kon en niet gevallen ben, maar na een half uurtje merkten Thomas en ik dat we inderdaad - zoals mn moeder al fijn had opgemerkt - geen 20 meer waren en gingen warme chocolademelk drinken op een bankje. Daarna zijn we nog teruggegaan op het ijs en begon ik me af te vragen waarom ik dit thuis nooit doe, want het is best wel leuk. Omdat Stijn claimt te kunnen schaatsen, denk ik dat we de ijsbaan in Leiden maar eens onveilig (vooral voor andere mensen) moeten gaan maken.

Dag 65 Zondag 22 nov

Ik had gisteren nieuw anti-pluis spul voor mn haar gekocht en heb het vandaag geprobeerd. Ik kan eerlijk zeggen dat het in weken niet zo pluizig is geweest. Bij gebrek aan ander nieuws, volgt nu een beelddocumentatie van mijn pluishaar en mijn reactie erop.

Dag 64 Zaterdag 21 nov

Om 12 uur was er brunch met een paar huisgenoten en vrienden van Sylvain die ook in Albion House wonen, waarvoor hij 's ochtends pannenkoeken had staan bakken in de keuken. Mijn bijdrage was een bak aardbeien, frambozen en bramen die blijkbaar geteeld waren in Nederland. Daarna wou ik naar een boekenmarkt omdat ik in de Sainsbury's een poster had gezien dat die vandaag in Beeston zou worden gehouden. Toen de anderen dat hoorden, wilden ze allemaal mee, wat wel leuk was totdat we erachter kwamen dat de boekenmarkt nergens te bekennen was... Toen ben ik maar een beetje gaan winkelen en kwam ik erachter dat er best leuke winkels zijn in Beeston. Ach, hoe kon ik dat weten, ik woon hier nog maar 64 dagen...

Dag 63 Vrijdag 20 nov

Vanochtend ben ik naar het spreekuur gegaan van dr Sara Pons-Sanz, een van de weinige taalkundigen die ik hier ontmoet heb die ook Oud Noors bestudeert en ons verteld had dat we altijd langs mogen komen. Ik ben dus gewoon langsgegaan om te kletsen en het was heel gezellig. We hebben gepraat over de master scriptie die ik volgend semester moet gaan schrijven, de mogelijkheden van PhD's doen en hoe het werkt in Engeland als ik weer daarheen zou willen komen, het kiezen van een onderwerp waarmee je later de meeste soorten werk kan krijgen, enz. Ze was ontzettend aardig en het was fijn om met iemand te praten die heel open en eerlijk was over het studeren en werken aan een universiteit. Uiteindelijk hebben we een halfuur zitten kletsen en toen ik wegging stonden er undergrads voor haar deur te wachten die bang waren omdat we zo lang hadden gepraat dat haar spreekuur officieel al voorbij was hihi.

Dag 62 Donderdag 19 nov

Vandaag drie colleges gehad, die allemaal erg leuk waren. De Oud Noors mensen waren allemaal vrolijk ondanks het vroege opstaan, en ook de colleges daarna en het lunchen met de anderen was gezellig. Ik merk dat ik het weer leuk en bijzonder vind om hier te zijn en realiseerde me ook ineens dat het nu nog maar drie weken is voor de kerstvakantie, terwijl ik hier nog vanalles wil doen.

Dag 61 Woensdag 18 nov

Had het ineens heel druk de afgelopen dagen omdat ik veel Oud Noors moest vertalen en de tekst van deze week heel vervelend bleek te zijn. Daarnaast had ik twee presentaties (wat je eigenlijk niet echt presentaties kan noemen als je gewoon op je stoel zit en tegen de andere vier klasgenoten praat) en moest alles klaar zijn voor vandaag 17.00 want ik had een kaartje voor een feestje voor internationale studenten op een boot. We gingen met Thomas, Alfred, Katja en haar vriendje Stefan eerst wat eten in het centrum bij Wagamama, lekker aziatisch eten waar iedereen met stokjes at behalve deze indo hier die per se een vork wilde. Daarna met een taxi naar de boot waarmee we langs de Trent door Nottingham zouden varen. Na native speaker Alfred te hebben uitgehoord realiseerde ik me dat het Engels geen woord voor 'varen' heeft, want het enige dat hij kon bedenken was 'boating'. In het Oud Engels hadden ze 'faran' nog, wat nu een prima woord ervoor zou zijn, dus het is wel een beetje sukkelig om zo'n woord ergens tussen Oud Engels en nu kwijt te raken, maar goed. 'Boating' was erg gezellig en het feit dat we buiten weinig konden zien omdat het donker was werd goed gemaakt door de open bar met gratis drank binnen.

Alfred, Stefan, Katja en ikThomas, Alfreden Thibaut

Rivier de Trent

Toen we weer aan land waren moesten we op een taxi wachten, ontmoette ik nog een Nederlander die natuurlijk met de fiets was gekomen (hij was blijkbaar ook op de boot) waar ik een tijdje mee heb staan praten en werd ik door mijn huisgenoten overgehaald om ook even mee te gaan naar de club waar iedereen van de boot nu naartoe ging. Bodega bleek tegenover de Pit & Pendulum te zitten, dus gewoon in het centrum. De niet-clubgangers Thomas en ik voelden ons wel een beetje belachelijk om in een rij te moeten staan om een club in te komen, die er van binnen helemaal niet zo speciaal uit zag. Het was er eerlijk gezegd ook een beetje saai en na een drankje konden we Thibaut niet meer vinden. Het bleek dat hij de club was uitgezet omdat mensen dachten dat hij gekotst had (wat is dit voor een plek) maar dat was niet zo, maar toch mocht hij niet meer naar binnen. Dit was een mooi excuus om weg te gaan en we liepen snel weer buiten.

Op weg naar de taxi's op de Old Market Square kwam er ineens een groepje Russen op ons af die eruit zagen alsof ze vervelend gingen doen en begonnen Russisch tegen ons te praten. Tot ieders verbazing begon Thomas ineens in het Russisch terug te praten, waardoor hij ineens vier nieuwe Russische beste vrienden had waar iedereen meteen mee op de foto moest. De terugweg was verder vrij van Russen en na een stop bij de pizzeria in Beeston kwamen we weer thuis, waar ik nog even lekker kon slapen voor het Oud Noors college om 9 uur, wat ik echt niet mocht missen, omdat het mijn schuld was dat het college naar die tijd verzet was!

Dag 57 Zaterdag 14 nov

Een paar dagen geleden ben ik erachter gekomen dat de Philological Society vandaag een workshop organiseert in York over corpus-based advances in historical linguistics. Ik was eigenlijk te laat met inschrijven, maar heb gevraagd of ik er nog bij mocht en dat kon, dus toen heb ik snel treinkaartjes gekocht. Dat moest online, waar je ook je stoel kan reserveren, ze nemen treinreizen nogal serieus hier. Ik was wel een beetje nerveus over het treinreizen omdat het zo moeilijk moest en omdat ik de trein van 7.13 moest halen, wat de bus van 6.30 betekende uit Beeston.

Gelukkig had ik de eerste trein gehaald en kon daar lekker zitten op een stoel met grote tafel, en in de tweede trein moest ik dus op zoek naar 'mijn stoel' die ik gereserveerd had. Boven iedere stoelenset werd digitaal weergegeven wat het nummer van de stoel was en of hij door iemand gereserveerd was en zelfs tussen welke stations je er niet op mocht gaan zitten. In York ging ik met de bus naar de campus, waar ik een half uur te vroeg aankwam zodat ik daar even een broodje kon halen en rond kon kijken. Leuke waterbirdies :)
Om tien uur ging ik het gebouw binnen waar de workshop zou zijn, en het had een rare vorm omdat het om een grote boom heen was ontworpen, wel lief van ze. En daar bij de boom liepen ook konijntjes op de campus! Binnen kreeg ik een naamkaartje en een map met papieren en mocht ik boven thee gaan halen. Gelukkig waren er niet alleen maar professoren maar ook meisjes die taalkunde deden in Newcastle waar ik mee kon praten. Daarna was er een lezing, dan lunch met veel lekkers, weer twee lezingen, koffie en thee, en nog twee lezingen. Ik ontmoette ook meisjes uit Oxford en werd aangesproken door iemand die op mijn naamkaartje zag dat ik van Leiden kwam, en ze vertelde me dat ze daar net haar studie Engels had afgemaakt en nu ergens in Engeland studeerde. En ik heb gepraat met een van de sprekers, waarvan ik wist dat hij ook uit Nederland kwam. Hij sprak accentloos Engels (maar begon meteen Nederlands tegen mij te praten) en woonde al 20 jaar in de UK, vond het maar raar dat ik een semester studeren hier wel lang genoeg vond, en vertelde me dat het hopeloos is om werk te vinden in Nederland omdat de universiteiten daar slecht georganiseerd zijn, wat natuurlijk altijd leuk is om te horen als je bijna bent afgestudeerd. Toen ik iemand met een koekje zag heb ik maar gezegd dat ik even een koekje ging halen en ben niet meer teruggegaan.

Gedurende de dag kwam ik er ook achter dat ik omringd was door boomtekenende syntacticians, maar de lezingen waren toch wel leuk en volgbaar. Ze lieten ons de nieuwste corpora zien die ze in York gemaakt hadden en wat je ermee kunt doen als je syntax onderzoekt, wat ik zelf dus niet zou doen, maar daarom was het juist wel leuk om te horen hoe anderen ermee werken. Aan het eind van de dag had ik wel veel gezien en geleerd, maar ook een beter idee over wat ik in ieder geval niet wil gaan doen later. Altijd handig.

Voor de terugreis moest ik wachten op het station en haalde ik een starbucks koffie die bij de echte Starbucks vreemd genoeg toch minder lekker was dan bij ons in de bieb. Ik haalde de trein makkelijk, belde even gezellig met mn moeder en net toen ik haar verteld had dat het reizen heel goed was gegaan en ik niet zenuwachtig had hoeven zijn, kreeg de trein vertraging, wat betekende dat ik de laatste trein in Derby op een paar minuten na had gemist en daardoor anderhalf uur vast zat in de stationshal, wachtend op een bus naar Nottingham. En er waren geen bankjes, welk station heeft nou geen bankjes? Ondertussen maar wat foldertjes over het geweldige Derby gelezen waardoor ik er nu een keer naartoe wil om te winkelen. Het voordeel was wel dat toen de bus eindelijk kwam het een dubbeldekker bleek te zijn en ik had nog nooit bovenin zo'n bus gezeten sinds ik hier ben. Na een reis van vijf uur kwam ik om half een thuis en heb ik een grote pan lekkere bamisoep voor mezelf gemaakt.