Zaterdag 16 jan

Ik ben alweer anderhalve week terug in Nottingham, maar door alle essays en tentamens heb ik nog geen tijd gehad om nieuwe berichten te typen, dus nu volgt hier een update van de afgelopen dagen :)

Dinsdag 5 januari bracht Stijn me naar Schiphol, dit keer met een iets minder volle koffer (maar nog steeds niet bepaald leeg) die hij voor mij door de sneeuw heeft gedragen. Alles ging goed (ook al moest ik gefouilleerd worden omdat dat ding afging bij mij) en toen we boven Engeland vlogen zag ik tot mijn vreugde dat daar geen sneeuw was. Met de paarse bus naar Beeston, waar het allemaal eigenlijk net iets te vertrouwd en als thuis voelde. Spullen uitgepakt, huisgenoten gevonden, en daarna naar de Sainsbury's voor bacon, baked beans, blue stilton en cottage pie. 's Avonds begon het heel veel te sneeuwen en om 11 uur kwam Alfred me van mijn essay-typ-werk sleuren om mee te gaan spelen in de sneeuw.

Uiteindelijk hebben we de sneeuwbollen helemaal naar de parkeerplaats van de Sainsbury's gerold/gedragen en er hele grote sneeuwpoppen van gemaakt, op de plek waar de winkelwagentjes moeten staan.
De winkelwagentjesplek bleef tot ons groot genoegen nog twee dagen onbruikbaar (ook al wist iemand er een wagentje naast te zetten).
En toen de sneeuwpoppen in elkaar stortten, kon de parkeerplek ernaast een week niet worden gebruikt, haha
De volgende dag ben ik naar de campus gelopen om naar de bieb te gaan. Ik was extra vroeg vertrokken omdat ik dacht dat het heel druk zou zijn, maar alles bleef vrij leeg. De meeste studenten waren waarschijnlijk nog steeds thuis bij hun ouders omdat studenten die in een hall op de campus zitten hier tijdens de kerstvakantie niet in hun kamers mogen wonen.
De dagen daarna bestonden uit vroeg opstaan, typen, eten, typen, douchen, typen, eten, typen, bang zijn dat het nooit op tijd afkomt, typen en slapen, dus dat bespaar ik jullie wel. Dat ik nu ineens zoveel werk te doen had was ook mijn eigen schuld omdat ik het zo gezellig heb gehad met iedereen tijdens de kerstvakantie. Maar ik werk liever de hele dag hier in Beeston want hier ben ik toch in mn eentje en is er niks anders te doen. Ik werk ook altijd het hardst net voor de deadline, maar het probleem was dat ze de deadlines hier allemaal op dezelfde dag hadden gezet, wat ze in Leiden nooit zouden doen, dus dat had ik nog nooit meegemaakt.
Na een nacht met drie uur slaap ben ik dinsdag 12 januari vroeg opgestaan om nog even wat Oud Noors te lezen en om 9 uur het tentamen te maken. Het ging allemaal net zo officieel als een eindexamen op de middelbare school. Mijn plek in de zaal was al van tevoren doorgegeven via internet, je moest je jas en tas bij de deur achterlaten en eerst twee formulieren invullen voordat je je tentamen kon beginnen. De teksten gingen goed, en ik wist heel veel achtergrond informatie te vertellen omdat ik daar de avond van tevoren over gelezen had (zie je wel, op het allerlaatste moment leren werkt echt).

Daarna moest ik de vier essays nog helemaal bewerken volgens hun regels; juiste lettertype, formaat, tekst boven elke pagina, voorblad, biblografie met regels voor volgorde en lettertype voor auteur, titel, etc. wat me in totaal 2,5 uur kostte. Het inleveren van de essays was ook een heel officieel gebeuren. Het moest eerst via internet, waarbij je een bon krijgt die je moet printen, dan twee formulieren per essay invullen met alle gegevens over jezelf en de module en een verklaring ondertekenen dat je geen plagiaat hebt gepleegd, en dan in de rij staan bij het secretariaat van Engels waar de formulieren gestempeld werden en de essays konden worden ingeleverd. En dan te bedenken dat je in Leiden de docent gewoon een mailtje stuurt met je essay erin. Maar het zou nu wel heel knap zijn als ze mijn essays kwijt zouden raken.

Ik was eindelijk klaar. Ik heb iets lekkers gegeten en ben terug naar bed gegaan.

De dag daarna heb ik chocolade cakejes gebakken voor mijn huisgenoten met glazuur en bloemetjes erop om te vieren dat mijn essays af zijn. Maar ik wil ook weer niet te blij doen want het is wel een beetje zielig voor sommigen van hen die nog de 23e (op een zaterdag, ja) hun laatste tentamen hebben. Donderdag was er nog een Oud Engels vertaling die ik moest maken, maar dat duurde maar een uur en was heel makkelijk. Daarna ben ik nog voor het laatst koffie gaan drinken met mn Oud Engels klasje, ben ik even bij mijn OE docent naar binnen gelopen om hem te bedanken en doei te zeggen voor het geval ik hem niet meer zou zien, en heb ik mijn fiets verkocht aan een klasgenootje. Toen hoorde ik dat er 's avonds een lezing was over de Anglo-Saxons van iemand die helemaal uit York was gekomen en ben ik daar nog met een paar anderen naartoe gegaan. Het bleek erg saai te zijn want het ging over hoe ze de plekken uitkozen om hun kerken te bouwen en ik had moeite om niet in slaap te vallen. De wijn die ze voor de lezing voor me hadden ingeschonken hielp ook niet.

Gisteren heb ik eindelijk echt gevierd dat de tentamenperiode voorbij is en ben ik lekker de stad in gegaan en heb leuke jurkjes gekocht die hopelijk nog mee kunnen in het vliegtuig. Ik verheug me erop dat Stijn maandag hierheen komt en we nog even wat leuke dingen kunnen doen voordat we vrijdag terug naar Nederland gaan, want we gaan nog naar London ... en Warhammerworld.

Blogpost voor Lienie in Snotingaham geschreven door Stijn

Beter laat dan nooit, ey? Wat hou ik toch van die uitdrukking, hij is zo enorm op mij van toepassing. Ooit was dus het idee dat ik, omdat ik toch een aantal dagen bij Eline in Nottingham heb vertoefd, op haar blog dan ook een paar regels zou schrijven over mijn ervaringen daar. Dus, beter laat dan nooit, hier komt ie dan. In het Nederlands nota bene. Dat is trouwens wel even wennen, dus mocht dat niet helemaal goed gaan, het spijt me (kben wel een groot fan van anglicismes).

Op zaterdag 17 oktober, verliet ik ‘s ochtends Leiden om op Schiphol een vliegtuig naar het vliegveld in East Midlands te nemen. Mag wel even bij gezegd worden dat het asociaal vroeg was, zeker omdat ik de dag van te voren erg laat pas thuis was gekomen na drie dagen Duitsland, op excursie met mn Master studiegenoten. Hoe dan ook, na wat gereis, veel gedoe, en nog meer gewacht, kon ik dan eindelijk het vliegtuig betreden. Toevallig was het hetzelfde vliegtuig waar ik vier weken daarvoor Eline op gezet had, op dezelfde dag van de week, dezelfde tijd.

De vliegreis, en dit heb ik sindsdien wel vaker gezegd sinds die dag, was het engste en meest wonderbaarlijke wat ik ooit gedaan heb. Sinds het de eerste keer was dat ik vloog was ik verschrikkelijk zenuwachtig. Dit soort dingen, dingen die snel gaan en door mensen gemaakt zijn, zijn ook niks voor mij (celeritasfobie, of tahititafobie, wat je wil). Die dingen kunnen uit elkaar vallen, he? En dat bedenk ik me dan, twintig keer per minuut. Je wil niet weten hoeveel scenes uit films waar vliegtuigen crashen er door mijn hoofd gingen. Mijn favoriet was het vierde verhaal uit Twilight Zone: the Movie (1983), een film die ik gezien heb toen ik, och, 10 was en waarvan ik niet wist dat ik me het allemaal nog kon herinneren.

Nou kon ik me, ook uit films, in ieder geval herinneren dat de vleugels zo horen te flapperen, anders zouden ze breken. Maar toch, vooral het opstijgen en het ‘banking’ (wat dat ook in het Nederlands mag zijn) waren behoorlijk spannend. Het neerstor….oh ik bedoel het landen vond ik minder spannend dan verwacht, ondanks dat het irritante kind dat naast me zat in mijn en zijn moeders oren bleef schreeuwen: “Aargh, we storten neer, we storten neeeer!!!” Lil’ bastard….

Eline was me aan het opwachten in de aankomsthal van het vliegtuig en ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat, na vier weken alleen wonen, haar weer zien echt heel erg fijn was. Kschrijf dit drie uur voordat ze land op Schiphol en ik haar na acht weken weer zie en ik kan me amper voorstellen hoe ongelofelijk gelukkig ik zal zijn als ik haar weer zie. In ieder geval, na een lange busreis naar Nottingham was het eerste wat we gingen doen zuipen in een pub. Een ongelofelijk gave pub (The Pit and the Pendulum, naar een kort verhaal van Edgar Allen Poe. Allemaal heel ‘Gothic’ dus, maar dan gaaf) weliswaar, maar tvoelde toch een beetje vreemd om zo vroeg al bier te gaan drinken (nou ja, cider, maar das ook alcohol :-) ) Ach, ‘when in Rome….’, toch?

Na veel gepraat te hebben zijn we naar Beeston gegaan waar haar kamer is. Die was best schattig, en groter dan ik verwacht had. De keuken was ook schoner dan verwacht, al plakte mn sokken constant aan de vloer. Ik heb gedurende mijn verblijf niet heel veel van haar huisgenoten meegemaakt, maar ik heb de meeste wel ontmoet en ze leken me allemaal aardig. Slipak vertrouw ik nog steeds niet helemaal hoor, die is veel te aardig voor Eline.

Om nou per uur uit te gaan leggen wat we gedaan hebben lijkt me een beetje saai. Jullie hebben geen zin om dat te lezen, en ik heb al helemaal geen zin om dat allemaal te typen. Dit komt ook omdat we, goed bekeken, niet heel veel gedaan hebben. Na een aantal weken van alleen wonen, wat voor twee mensen die in de zeven jaar dat ze nu bij elkaar zijn daarvoor nog niet langer dan 5 dagen achter elkaar gescheiden zijn geweest, was het voor ons allebei al prima om gewoon een paar dagen films te kijken, samen te eten, een beetje rond te lopen en wat te winkelen.

Ik bedoel natuurlijk; echt achterlijk veel te winkelen. Nottingham is een enorme nerd-stad (echt maar een paar dagen nadat ik weg ging was er door de hele stad een grote gamebeurs, grrr) dus ik Eline lekker mee gesleept naar winkels voor games, films, strips en andere nerd-spulletjes (zie hier voor een behoorlijk uitgebreide tekening voor wat er in mijn hoofd om gaat). Mijn tas, toen ik wegging, was ook helemaal vol met graphic novels, dvd’s, games en boeken. Twas erg fijn om ze eens een keer, int Engels, gewoon uit een winkel te halen, in plaats van op Play.com te bestellen en dan een week te moeten wachten.

Ook heb ik haar universiteit, de campus en de bibliotheek gezien. Dat was natuurlijk wel even moeilijk, want Engeland (en Amerika, en andere landen) hebben dat veel beter voor elkaar, wat betreft ruimte besteding van universiteitsgebouwen. T leek heel even alsof ik op Capitol Hill aan het rondlopen was. Beetje oneerlijk dus, als je bedenkt dat de universiteitsbibliotheek en het lipsius gebouw in Leiden twee van de lelijkste gebouwen zijn die ik gezien heb, en ik ben in Rotterdam geweest :-) We hebben ook ondergrondse grotten bezocht. Dat was leuk, spannend en interessant, al had ik wat moeite met het bandje dat we mee moesten nemen en de vrouwenstem die daarop stond.

Ik sla wat over en ga door naar het eind. 21 oktober, een woensdag, stapte ik weer op het vliegtuig naar Nederland. Dat was een heel wat saaiere aangelegenheid, omdat het nu bekend was, en de wolken niet te zien waren door al het grijs voor de ramen (dat waren ook wolken, snap ik wel, maar toch, minder mooi). Wel kon ik, omdat het vliegtuig heel leeg was, ergens zitten met meer beenruimte (wat erg fijn is voor mij, kvoelde me net een sardientje). Kzei, toen me gevraagd werd of i dat wilde, dus ook snel ja. Te snel, bleek, want meer beenruimte betekent in de vliegwereld ook meer verantwoordelijkheid (vertrouw kleine mensen dus nooit met je leven, lijkt het te zeggen). Ik werd naast de nooduitgang gezet en ik moest een lijstje bekijken waarop stond wat ik, IK! allemaal moest doen als het vliegtuig zou neerstorten. Aaaaah!!! Er gebeurde niks natuurlijk, maar toch…

Dat was het dan, in ieder geval de belangrijkste puntjes. Hopelijk laat Eline me nu met rust en hoef ik heel lang niets meer te typen (int Nederlands dan, he). Ik heb het erg naar mn zin gehad in Nottingham. Engeland in het algemeen word steeds makkelijker om er gewoon te zijn, te wonen. Kben blij dat Eline zo terugkomt, en ik heb ook best zin om er eind januari weer even terug te keren.

Stijn W.

Oh, en deze man deelt mijn mening over vliegtuigen. Het hele filmpje is best grappig, maar vanaf ongeveer 2.00 praat hij over vliegtuigen, en vooral 3.23 is een goede representatie van wat ik deed toen ik voor het eerst vloog: klik hier.

Dag 88 Dinsdag 15 dec

Dag 87 Maandag 14 dec

Morgen om 16.00 vertrekt mijn vliegtuig vanaf de East Midlands Airport en ga ik lekker voor drie weken naar huis, waarna ik op 5 januari weer terug naar Nottingham kom om mijn tentamens te maken en essays in te leveren. Ik nam vandaag voorlopig voor het laatst de paarse Indigo bus naar het centrum, eigenlijk allemaal zonder er echt bij na te denken, want het is hier nu zo normaal geworden dat het straks waarschijnlijk juist vreemd zal zijn om terug in Nederland te zijn. Het is niet dat ik het hier niet meer leuk vind na drie maanden, het voelt ok om hier te wonen, maar ik ben erg blij dat ik weer even terugga en iedereen weer kan zien. Achteraf gezien is het allemaal snel voorbij gegaan, maar omdat ik weet hoeveel dingen ik hier heb meegemaakt en hoe langzaam de tijd soms leek te gaan, voelt het nu al echt goed dat ik dit gedaan heb, ook al is het nog niet helemaal voorbij.

Dag 85 Zaterdag 12 dec

Thomas heeft hier een auto en om half negen zaten we er allemaal in (behalve Katja die niet mee kon) op weg naar Liverpool. Ongeveer 2,5 uur later kwamen we daar aan en omdat we niet echt plannen hadden maar gewoon de stad eens wilden zien, zijn we rond gaan lopen en kwamen we bij grote gebouwen en de haven waar Liverpool blijkbaar beroemd om is.

Er stonden grote pinguins overal verspreid door de hele binnenstad die allemaal verschillend waren.

Het gebouw met de rare vorm naast het water is het museum 'Story of the Beatles' waar ik kort in ben geweest maar ik heb niet de tour gedaan want zo'n fan ben ik ook weer niet... De inspiratie voor het design van dit plein was vast 'beton en water'.

Albert Dock, een verzameling gebouwen met het Tate museum en het maritiem museum erin en een 'yellow duck marine' ervoor, een boot-auto die echt het water inging.

Het centrum van Liverpool met een enorm blauw ijspaleis voor kindjes (jammer genoeg). Geinspireerd op...beton en water?

Een heel atelier vol enge apen! Als je goed kijkt, kun je de Beatles apen helemaal achterin zien.

Normale saaie kerk...

...bleek toen we eromheen liepen een lege kerk zonder dak en inhoud te zijn! Hij is eigenlijk leuker zo. Blijkt gebombardeerd te zijn door de Duitsers, wat waarschijnlijk ook de reden is waarom de rest hier nu gemaakt is van beton en water.

Na burrito's eten, rondlopen, koffie drinken en boeken kijken, gingen we terug op weg naar de auto en zagen we toen ineens een enorm gebouw in de verte dat we blijkbaar helemaal hadden gemist.
Na een relaxt dagje zijn we weer terug naar Nottingham gereden en hebben onderweg wat gegeten bij de mac, waar de Britse big macs volgens sommigen beter little macs kunnen heten.

Dag 83 Donderdag 10 dec

Ik heb vanmiddag de allerlaatste colleges in Nottingham gehad. Omdat we bij het laatste college maar met twee studenten waren, nam onze docente ons mee naar het cafeetje in het Trent gebouw om koffie voor ons te halen en daarna buiten op het terras te zitten en het college te bespreken. Het was lekker warm en mooi weer en we hadden een mooi uitzicht vanaf het terras, dus het was erg leuk om de colleges hier zo af te sluiten.
Thuis hadden we een weegschaal te leen dus kon ik alvast 'oefenen' met het inpakken van mijn koffer voordat ik dinsdag wegga, want hij mag niet zwaarder zijn dan 18 kilo. Na de eerste poging was hij al 20 kilo. Maar voordat iedereen denkt dat het door al mijn schoenen komt; hij zit vooral vol met dingen voor andere mensen, waaronder nerdspullen van een zeker persoon die ik niet bij naam zal noemen (niet omdat het anders te beschamend is voor hem, maar meer omdat het onnodig is omdat iedereen toch wel weet wie hij is). Ik moet gewoon de helft van mijn kleren, boeken en tijdschriften hier laten en die in januari pas meenemen, als ik echt wegga na de tentamens.

Dag 82 Woensdag 9 dec

Miscommunicatie vanmiddag toen ik Thomas beloofde 's avonds mee te gaan eten omdat ik dacht dat we met Katja en nog een paar anderen ergens in Beeston zouden gaan. Maar toen bleek dat het alleen Thomas en ik en drie jongens van Albion House (die ik niet ken) waren en dat we naar het centrum van Nottingham gingen, was het al te laat om nee te zeggen. In de stad kwamen we nog een groep internationale studenten tegen, waarvan ik alleen Thibaut kende, die ook mee wilden en ineens was onze groep te groot geworden en was er nergens plek om met zn allen te gaan eten. Nottingham was wel mooi versierd en er staat nu een kerstmarkt dus zo erg was het niet om buiten te zijn.
Na het rondlopen van de ene kant naar de andere kant van het centrum op zoek naar een restaurant, raakten we de jongens kwijt (waar iedereen inclusief die jongens zelf eigenlijk wel blij mee was) en zijn we met de groep internationale mensen wat gaan eten bij Wagamama. Daarna moest iedereen weg en gingen Thomas en ik nog naar een pub voor een pint en om te bespreken wat een rare avond we hadden gehad met al die vreemde mensen.