Dag 5 Woensdag 23 sept

Ik snap niet dat iedereen het normaal vindt om zoveel tijd te verspillen aan het lopen van en naar de campus. Iedere ochtend ben je minstens een half uur onderweg en dan moet je nog gaan klimmen ook omdat iemand het briljante idee had om de universiteit bovenop een heuvel te bouwen. Er is hier bijna niemand die fietst, ik heb vandaag twee of drie fietsers gezien en een foto gemaakt van de enige fietsenstalling hier, die gewoon bijna leeg is, hilarisch.

Eerst was er supersaaie maar wel goed geregelde registratie voor de universiteit in het Sports Centre en daarna ging ik samen met Katja en Thomas, die verplicht Engels praten voor mij in plaats van Duits, naar de fresher’s fair, een grote tent met heel veel kraampjes en mensen die je proberen over te halen om lid te worden van hun society. Er zijn societies voor als je van games houdt, van boeken, van chocola, van badminton, van Fransen of van paaldansen, en gelukkig ook van metal. De jongen van de rock society vond me volgens mij maar een beetje raar toen ik in mijn bloemenjurkje kwam vragen of ze ook naar metal concerten gingen, maar ik heb me toch maar ingeschreven. Het lijkt wel een mini-Catena dus misschien voel ik me daar een beetje thuis tussen zulke rare mensen.

Het inschrijven voor modules ging helaas wat minder. Toen ik vroeg bij de vrouw van de afdeling Engels waar ik me in kon schrijven voor postgraduate vakken zei ze alleen maar: you can’t. Na wat aandringen zei ze dat ik maar moest wachten tot de co-ordinator er was. Hij hielp me gelukkig wel verder en zei dat ik ook naar een meeting later op de dag kon komen. Daar ontmoette ik toevallig een meisje dat ook in mijn Oud-Engels klas zou zitten en zij vertelde me dat ik de bespreking van maandag voor postgraduates (master studenten) had gemist en dus ook de roosterindeling en papieren met uitleg en huiswerk die ik gelukkig van haar mocht kopieren. Ik was het een beetje zat dat ik van al dit soort dingen werd buitengesloten omdat ik behandeld werd als Erasmus student in plaats van een postgraduate door iedereen behalve de co-ordinator, en dat heb ik ook gezegd tegen hem. Toen ging hij ineens allerlei dingen voor mij regelen en professors mailen om ervoor te zorgen dat ik alle vakken kon nemen die ik wilde. Dus nu is alles opgelost :)

Ze maken hier een vreemd onderscheid tussen undergraduate (bachelor) en postgraduate (master) studenten. Het lijkt wel alsof ze de eerste groep niet zo serieus nemen en denken dat die studenten alleen maar uit zijn op feesten en niet serieus bezig zijn met hun studie. Als ik mensen vertel dat ik een postgrad ben, reageren ze ook meteen heel anders op mij, alsof ik veel ouder en wijzer en serieuzer ben dan ze dachten. Dat ze die irritante sjaarzen apart houden door ze hun eigen feestjes te geven vind ik een goed plan, maar waarom ze de undergrads van de postgrads gescheiden proberen te houden ben ik nog niet achter.

Ik heb de bron van de koffie gevonden in de bieb en er blijkt een cafeetje te zitten waar ze Starbucks koffie maken, hoera! Vandaag ontdekten we ook dat er een hele boekwinkel en een bank op de campus zitten. Als je als student ook nog op de campus woont in een hall waar je niet voor jezelf hoeft te koken, kun je hier dus je hele studie doen zonder dat je ooit buiten de campus hoeft te komen.

Ik hoor steeds Facebook en msn geluidjes komen uit de kamers van anderen en voel me maar zielig. Maar gelukkig heb ik vandaag een simkaart gekocht waarmee je voor heel weinig naar het buitenland kan bellen, dus kon ik in ieder geval even bellen :) Het was een rare deal; koop voor 5 pond een simkaart met 5 pond erop en krijg er een gratis simkaart bij. Dus nu probeer ik die kwijt te raken aan andere huisgenoten die gek worden van mij omdat ik een wandelende reclame ben voor Lebara (maar het is ook ècht geweldig! en hij is gratis!).

’s Avonds kwamen de meisjes van de flat naast ons aan de andere kant van de gang vragen of we wat kwamen drinken bij hun. Daar wonen alleen meisjes uit de UK en maar 1 uitwisselingsstudente. Ze gingen raden waar wij vandaan kwamen aan de hand van ons accent en iemand dacht dat ik uit Australië of Nieuw-Zeeland kwam (heu?) en zij heeft zich er de rest van de avond aan zitten ergeren dat ze het zo fout had :) Mijn huisgenoten klagen over de rare beveiligingsman hier beneden. Hij praat onverstaanbaar dialect Brits en loopt blijkbaar drie keer per dag door de gangen om alles te controleren. Als we thuis zijn laten we onze deuren open omdat het anders zo ongezellig is, maar als die man voorbij komt, gaat hij dus blijkbaar helemaal naar binnen kijken. Ze zijn hier super paranoide over het sluiten van deuren en ramen, brandbeveiliging, en je kunt alleen je gebouw binnen met een swipe card.