Dag 1 Zaterdag 19 sept

Afgelopen zaterdag 19 september was het zover; om 9.55 zou ik met het vliegtuig vertrekken naar Nottingham om daar vier maanden lang te wonen en Oud-Engels te studeren. Vandaar dat mijn blog de Oud-Engelse naam voor de stad, namelijk 'Snotingaham', letterlijk: thuisland van de mensen van Snot (hihi) heeft gekregen. Na een last-minute bagage check thuis waarbij ik gefrustreerd een paar hakken uit mijn koffer moest gooien omdat hij anders te zwaar was volgens de in-check regels, een zielig moment bij de treinkaartjesautomaat in Leiden waar ik een retourtje naar Schiphol kocht voor Stijn en hij een enkeltje voor mij, en een gratis rondreis door Schiphol terwijl ik voortgeduwd werd in een rolstoel, moesten we afscheid nemen en ging ik op zoek naar het bmibaby vliegtuig waar inderdaad een plaatje van een baby op staat. Het vliegen zelf was eigenlijk best leuk, ik zat naast het raam met niemand anders naast me, eerst zag ik Amsterdam van boven en daarna vlogen we boven de wolken, maar na een tijdje vlogen we erdoorheen en kon ik Engeland zien liggen, allemaal kleine gekleurde veldjes met heggen ertussen.

Eenmaal aangekomen haalde ik mijn koffer op en nam een rechtstreekse bus naar Nottingham. Na ongeveer 20 minuten stapte bijna iedereen uit in de stad, dus ik ook, maar toen ik om me heen keek had ik geen idee waar ik was, het enige wat ik zag was een ander meisje dat ook verdwaald stond te kijken en aan mij vroeg of ik Nederlands was. Ze moest ook naar Broadgate, maar dan een ander gebouw, dus konden we samen op zoek naar een bus. De busreis duurde een hele tijd en hoe verder we reden, hoe meer ik mezelf voornam dat ik niet ging proberen om vanaf mijn huis naar het centrum van Nottingham te lopen. Ze stapte uit dichtbij de campus, maar ik moest verder naar Beeston Bus Station. Toen ik bijna bij mijn toekomstige kamer in Albion House was aangekomen, maakte ik de fout om mensen te vragen of ik de goede kant op ging, waarna ze mij helemaal terug stuurden naar de winkelstraat van Beeston, waar na navraag bleek dat ik eerst toch op de goede weg was. Bij de receptie in Albion House kreeg ik een swipe card voor de buitendeur en een sleutel voor mijn kamer en ging ik op zoek naar flat 18. Het probleem was niet dat er op iedere deur de tekst 'Fire door, keep shut' stond, maar dat ik het 'keep shut' gedeelte iets te letterlijk nam en daardoor de deur naar het trappenhuis niet durfde te openen...

Uiteindelijk vond ik de flat en mijn kamer die precies tegenover de keukendeur ligt (handig voor als je 's nachts de koelkast wilt plunderen zonder dat iemand het merkt). Mn kamer is groter dan ik dacht, met een bed, buro, kledingkast, nachtkastje en een eigen wastafel. Ik had mijn spullen nog maar net uitgepakt, toen er huisgenoten aankwamen en vroegen of ik mee ging om ergens te lunchen. Andrew, de jongen uit Canada was er al een week en wist de weg, dus Katja uit Duitsland (die ik van tevoren al op internet had ontmoet) en ik volgden hem. Ook toen hij ons naar een snelweg leidde, verdwaald raakte, en ons uiteindelijk via een enorme omweg naar de campus had gebracht. Niet de bedoeling, maar de universiteit is ook leuk om te zien op de eerste dag, dus we gingen daarheen. De campus is een enorm park met een meer en universiteitsgebouwen. De mooiste daarvan is wit, heeft een torentje en staat op een heuvel en is toevallig het gebouw waar English Studies zit (hoera!). Er was een restaurant-gedeelte in een ander gebouw waar ze pints diet coke en bacon subs hadden dus dat verzachtte de pijn aan mijn voeten van het omlopen :)

Gelukkig konden we terug met de bus naar Beeston en hebben daar keukenspullen, kussens en dekens gekocht want er was helemaal niks in huis toen we daar aankwamen. En daarna naar de plaats die goede kans heeft om mijn lievelingsplek hier te worden; Sainsbury's. Sainsbury's is een enorme supermarkt tegenover Albion House waar ze naast eten en drinken ook veel spullen voor in huis verkopen. Het was er heel erg druk vanwege alle nieuwe studenten, maar er was zoveel te zien omdat alles nieuw is, maar het meest belangrijke, ze hebben geen bacon rek, maar een bacon afdeling met zelfs een bordje 'bacon' erbij voor het geval iemand zo ongelukkig zou zijn om het niet te kunnen vinden. Mijn eerste maaltje in Albion House: bamisoep met bacon. Met een enorme lepel omdat niemand eraan gedacht had om lepels te kopen.



Omdat er in het hele huis problemen waren met internet vielen er een heleboel dingen weg om te doen; mensen laten weten dat alles goed met me ging, kijken wat anderen aan het doen zijn op facebook, mijn gewassen oogsten in farmville, kijken waar we vanmiddag precies verdwaald waren, enz. Dus ging ik de Elle lezen (die hier maar drie pond is en in Nederland tien euro) en foto's nemen van mijn kamer.

Ik had het raam opengedaan op een klein kiertje (veel verder kan het niet want er zit een anti-inbraak ding op) maar ineens kwam er een gigantische mug naar binnen die ze hier geloof ik een daddy longlegs noemen, en de naam zegt het al, als je zo'n ding ziet roep je je vader of een ander man-persoon om hem weg te halen, maar nu moest ik het zelf doen. Ik pakte het gratis boekje dat bij de Elle zat - ik ga natuurlijk niet de Elle zelf gebruiken! - en sloeg de daddy longlegs uiteindelijk tegen de muur en schoof hem de prullenbak in. Hier bestaan helaas geen foto's of filmpjes van. Mijn eerste nacht was verder rustig :)