Blogpost voor Lienie in Snotingaham geschreven door Stijn

Beter laat dan nooit, ey? Wat hou ik toch van die uitdrukking, hij is zo enorm op mij van toepassing. Ooit was dus het idee dat ik, omdat ik toch een aantal dagen bij Eline in Nottingham heb vertoefd, op haar blog dan ook een paar regels zou schrijven over mijn ervaringen daar. Dus, beter laat dan nooit, hier komt ie dan. In het Nederlands nota bene. Dat is trouwens wel even wennen, dus mocht dat niet helemaal goed gaan, het spijt me (kben wel een groot fan van anglicismes).

Op zaterdag 17 oktober, verliet ik ‘s ochtends Leiden om op Schiphol een vliegtuig naar het vliegveld in East Midlands te nemen. Mag wel even bij gezegd worden dat het asociaal vroeg was, zeker omdat ik de dag van te voren erg laat pas thuis was gekomen na drie dagen Duitsland, op excursie met mn Master studiegenoten. Hoe dan ook, na wat gereis, veel gedoe, en nog meer gewacht, kon ik dan eindelijk het vliegtuig betreden. Toevallig was het hetzelfde vliegtuig waar ik vier weken daarvoor Eline op gezet had, op dezelfde dag van de week, dezelfde tijd.

De vliegreis, en dit heb ik sindsdien wel vaker gezegd sinds die dag, was het engste en meest wonderbaarlijke wat ik ooit gedaan heb. Sinds het de eerste keer was dat ik vloog was ik verschrikkelijk zenuwachtig. Dit soort dingen, dingen die snel gaan en door mensen gemaakt zijn, zijn ook niks voor mij (celeritasfobie, of tahititafobie, wat je wil). Die dingen kunnen uit elkaar vallen, he? En dat bedenk ik me dan, twintig keer per minuut. Je wil niet weten hoeveel scenes uit films waar vliegtuigen crashen er door mijn hoofd gingen. Mijn favoriet was het vierde verhaal uit Twilight Zone: the Movie (1983), een film die ik gezien heb toen ik, och, 10 was en waarvan ik niet wist dat ik me het allemaal nog kon herinneren.

Nou kon ik me, ook uit films, in ieder geval herinneren dat de vleugels zo horen te flapperen, anders zouden ze breken. Maar toch, vooral het opstijgen en het ‘banking’ (wat dat ook in het Nederlands mag zijn) waren behoorlijk spannend. Het neerstor….oh ik bedoel het landen vond ik minder spannend dan verwacht, ondanks dat het irritante kind dat naast me zat in mijn en zijn moeders oren bleef schreeuwen: “Aargh, we storten neer, we storten neeeer!!!” Lil’ bastard….

Eline was me aan het opwachten in de aankomsthal van het vliegtuig en ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat, na vier weken alleen wonen, haar weer zien echt heel erg fijn was. Kschrijf dit drie uur voordat ze land op Schiphol en ik haar na acht weken weer zie en ik kan me amper voorstellen hoe ongelofelijk gelukkig ik zal zijn als ik haar weer zie. In ieder geval, na een lange busreis naar Nottingham was het eerste wat we gingen doen zuipen in een pub. Een ongelofelijk gave pub (The Pit and the Pendulum, naar een kort verhaal van Edgar Allen Poe. Allemaal heel ‘Gothic’ dus, maar dan gaaf) weliswaar, maar tvoelde toch een beetje vreemd om zo vroeg al bier te gaan drinken (nou ja, cider, maar das ook alcohol :-) ) Ach, ‘when in Rome….’, toch?

Na veel gepraat te hebben zijn we naar Beeston gegaan waar haar kamer is. Die was best schattig, en groter dan ik verwacht had. De keuken was ook schoner dan verwacht, al plakte mn sokken constant aan de vloer. Ik heb gedurende mijn verblijf niet heel veel van haar huisgenoten meegemaakt, maar ik heb de meeste wel ontmoet en ze leken me allemaal aardig. Slipak vertrouw ik nog steeds niet helemaal hoor, die is veel te aardig voor Eline.

Om nou per uur uit te gaan leggen wat we gedaan hebben lijkt me een beetje saai. Jullie hebben geen zin om dat te lezen, en ik heb al helemaal geen zin om dat allemaal te typen. Dit komt ook omdat we, goed bekeken, niet heel veel gedaan hebben. Na een aantal weken van alleen wonen, wat voor twee mensen die in de zeven jaar dat ze nu bij elkaar zijn daarvoor nog niet langer dan 5 dagen achter elkaar gescheiden zijn geweest, was het voor ons allebei al prima om gewoon een paar dagen films te kijken, samen te eten, een beetje rond te lopen en wat te winkelen.

Ik bedoel natuurlijk; echt achterlijk veel te winkelen. Nottingham is een enorme nerd-stad (echt maar een paar dagen nadat ik weg ging was er door de hele stad een grote gamebeurs, grrr) dus ik Eline lekker mee gesleept naar winkels voor games, films, strips en andere nerd-spulletjes (zie hier voor een behoorlijk uitgebreide tekening voor wat er in mijn hoofd om gaat). Mijn tas, toen ik wegging, was ook helemaal vol met graphic novels, dvd’s, games en boeken. Twas erg fijn om ze eens een keer, int Engels, gewoon uit een winkel te halen, in plaats van op Play.com te bestellen en dan een week te moeten wachten.

Ook heb ik haar universiteit, de campus en de bibliotheek gezien. Dat was natuurlijk wel even moeilijk, want Engeland (en Amerika, en andere landen) hebben dat veel beter voor elkaar, wat betreft ruimte besteding van universiteitsgebouwen. T leek heel even alsof ik op Capitol Hill aan het rondlopen was. Beetje oneerlijk dus, als je bedenkt dat de universiteitsbibliotheek en het lipsius gebouw in Leiden twee van de lelijkste gebouwen zijn die ik gezien heb, en ik ben in Rotterdam geweest :-) We hebben ook ondergrondse grotten bezocht. Dat was leuk, spannend en interessant, al had ik wat moeite met het bandje dat we mee moesten nemen en de vrouwenstem die daarop stond.

Ik sla wat over en ga door naar het eind. 21 oktober, een woensdag, stapte ik weer op het vliegtuig naar Nederland. Dat was een heel wat saaiere aangelegenheid, omdat het nu bekend was, en de wolken niet te zien waren door al het grijs voor de ramen (dat waren ook wolken, snap ik wel, maar toch, minder mooi). Wel kon ik, omdat het vliegtuig heel leeg was, ergens zitten met meer beenruimte (wat erg fijn is voor mij, kvoelde me net een sardientje). Kzei, toen me gevraagd werd of i dat wilde, dus ook snel ja. Te snel, bleek, want meer beenruimte betekent in de vliegwereld ook meer verantwoordelijkheid (vertrouw kleine mensen dus nooit met je leven, lijkt het te zeggen). Ik werd naast de nooduitgang gezet en ik moest een lijstje bekijken waarop stond wat ik, IK! allemaal moest doen als het vliegtuig zou neerstorten. Aaaaah!!! Er gebeurde niks natuurlijk, maar toch…

Dat was het dan, in ieder geval de belangrijkste puntjes. Hopelijk laat Eline me nu met rust en hoef ik heel lang niets meer te typen (int Nederlands dan, he). Ik heb het erg naar mn zin gehad in Nottingham. Engeland in het algemeen word steeds makkelijker om er gewoon te zijn, te wonen. Kben blij dat Eline zo terugkomt, en ik heb ook best zin om er eind januari weer even terug te keren.

Stijn W.

Oh, en deze man deelt mijn mening over vliegtuigen. Het hele filmpje is best grappig, maar vanaf ongeveer 2.00 praat hij over vliegtuigen, en vooral 3.23 is een goede representatie van wat ik deed toen ik voor het eerst vloog: klik hier.